บทที่ 8 ผู้ชายใจดี2
หอพักของริศา…
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยไว้แล้วยังอุตส่าห์ขับตามมาส่งอีก” พอมาถึงหน้าหอพักริศาจึงรีบหันไปขอบคุณชายหนุ่มที่ตามมาส่งด้วยความจริงใจ เธอยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรแต่หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มของเธอนั้นมันกลับทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ยิ่งพอมาถึงหน้าหอพักที่มีไฟค่อนข้างสว่างมากเขาก็ยิ่งเห็นหน้าเธอได้ชัดเจนขึ้น แล้วก็ต้องถูกความสวยน่ารักของเธอเตะตาเข้าอย่างจัง
“หึ! น่ารัก” คนในรถเผลอพึมพำออกมา
“คะ? ว่าไงนะคะ”
“เปล่าๆ เธอเข้าไปเถอะแล้วก็อย่าลืมนะ อย่าไปเดินข้างทางเวลากลางคืนแบบนั้นอีก”
“ค่ะๆ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” ริศาก้มศีรษะให้คนในรถเล็กน้อยและหมุนตัวกลับเดินเข้าไปในหอพักของตัวเอง ส่วนชายที่ตามมาส่งก็ยังคงจอดอยู่ที่เดิมจนกระทั่งคนตัวเล็กเดินเข้าข้างในหอพักไป เขาถึงได้เคลื่อนรถขับออกไปจากตรงนั้นด้วยความรู้สึกชอบใจและยังอยากจะเจอกับเธออีก…
วันต่อมา…
“ห๊ะ! จริงเหรอริศา”
“แล้วมันได้ทำอะไรเธอไหม” เสียงเพื่อนสนิททั้งสองแย่งกันถามริศาขึ้นด้วยความเป็นห่วงกับเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนแรกเธอกะว่าจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังแต่พอคิดไปคิดมาก็เล่าให้ฟังดีกว่าเผื่อเพื่อนจะให้คำปรึกษาเธอได้ แล้วอีกอย่างเธอก็ต้องเดินกลับทางนั้นเป็นประจำด้วยเผื่อเกิดอะไรขึ้นอีกแล้วไม่ได้บังเอิญโชคดีมีใครมาช่วย เพื่อนเธอจะได้รู้ไว้ว่าสาเหตุที่เธอเป็นอะไรไปมันเพราะอะไร
“ต่อไปเธออย่าเดินกลับคนเดียวตอนดึกๆอีกนะริศา” แป้งร่ำบอกอย่างเป็นห่วง
“ใช่ ถ้าจำเป็นจริงๆโทรบอกฉันก็ได้เดี๋ยวฉันให้คนมารับ” มะนาวก็เช่นกัน
“ขอบใจพวกเธอมากนะที่เป็นห่วง ฉันไม่คิดเหมือนกันว่าการเดินกลับบ้านระยะทางแค่นิดเดียวจะต้องมาเจออะไรแบบนี้อะ”
“ถึงจะไม่ไกลมากแต่มันก็เป็นตอนกลางคืนนะ เธอก็ตัวเล็กตัวน้อยแค่นี้ ดีนะยังไม่โดนอุ้มขึ้นรถไปได้” แป้งร่ำที่เป็นห่วงเพื่อนตัวเล็กมากเอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบที่ศีรษะเล็กเบาๆ
“นั่นสิ ดีนะที่มีผู้ชายใจดีคนนั้นเข้ามาช่วยไม่งั้นฉันต้องแย่แน่เลย” เธอที่ยังรู้สึกกลัวๆกับเรื่องเมื่อคืนไม่หายนึกขอบคุณผู้ชายคนที่เข้ามาช่วยด้วยใจจริง ถ้าหากเขาปล่อยผ่านแล้วไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว ป่านนี้เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นยังไง
“ฉันอยากตอบแทนเขาจัง” ริศาว่าพลางใช้ความคิดของตัวเอง จะทำยังไงให้เธอได้เจอเขาอีกและได้ตอบแทนคนที่เข้ามาช่วยเธอไว้
“วันนี้เธอก็ต้องทำงานใช่ไหมริศา” แป้งร่ำถาม
“วันนี้ฉันลาน่ะ ยังนึกกลัวๆอยู่คงเริ่มไปทำอีกทีวันจันทร์”
“ถ้างั้นเย็นนี้เราก็ว่างตรงกันแล้วสิ ไปกินอาหารญี่ปุ่นร้านเดิมกันไหม ฉันอยากกินมาหลายวันแล้วอ่า”
“ไปสิๆ ฉันก็อยากกิน” มะนาวกับแป้งร่ำเห็นพ้องต้องกันกับการที่จะได้พากันไปกินอาหารญี่ปุ่นร้านโปรดที่ไปกินกันประจำแต่ช่วงหลังไม่ค่อยได้ไปเพราะมีเรียนหนักและริศาก็มีงานที่ต้องทำหลังเลิกเรียน
“อืม งั้นก็ไปกัน” ทำให้คนตัวเล็กของกลุ่มก็อดไม่ได้ที่จะเออออห่อหมกกับเพื่อนไปด้วยเพราะถึงเธอจะปฏิเสธเพื่อนๆก็ไม่ยอมอยู่ดี
@ร้านอาหาร…
ทั้งสามพากันตรงเข้ามายังร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังแห่งหนึ่งซึ่งอยู่บนตึกสูงใจกลางกรุง ทั้งแป้งร่ำและมะนาวที่โปรดปรานอาหารประเภทนี้มากก็ดูจะหน้าตาชื่นบานเป็นพิเศษ ผิดกับริศาที่ถึงจะชอบเหมือนกันแต่ทว่าราคาของอาหารที่นี่ก็แพงมากเกินกว่าเธอจะกล้าเข้ามากินบ่อยๆ
“มาที่นี่ทีไรทำหน้าแบบนี้ทุกทีเลยนะริศา คิดมากอีกแล้วใช่ไหม” คนรู้ทันเพื่อนอย่างมะนาวเอ่ยถามในขณะที่ทั้งสามเข้ามานั่งภายในร้านซึ่งบริเวณที่พวกเธอนั่งก็เป็นที่ประจำติดกระจกมองเห็นวิวสวย
“ก็…มันแพง ฉันเกรงใจพวกเธอมาทีไรก็ออกให้ก่อนทุกที บางทีก็ไม่ให้ฉันออก”
“เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้จะขึ้นปีสามแล้วนะริศา เรื่องแค่นี้เอง คิดมากไปได้เธอช่วยอะไรพวกฉันไว้ตั้งเยอะแยะ ใช่ไหมแป้ง”
“จริง อยากกินอะไรสั่งเลย ถ้าหากว่าเกรงใจพวกฉันงั้นก็ทำแบบเดิมแหละ ค่อยจ่ายคืนให้กันทีหลัง”
“เฮ้อ~ก็ได้ๆ” สุดท้ายคนขี้เกรงใจเพื่อนก็ต้องยอมตามใจเพื่อนอยู่ดี เธอรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนทั้งสองไม่ได้สนใจเรื่องเงินทองอะไรเพียงแค่อยากให้เธอได้มากินของอร่อยด้วยกันและนั่งเม้าท์มอยกันตามประสาเพื่อน แต่บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะเอาเปรียบเพื่อนๆเกินไปหรือเปล่า
“สั่งอาหารกันดีกว่าเรา”
หลังจากตกลงกันได้ทั้งสามก็พากันสั่งอาหารมานั่งทานกันและพูดคุยกันไปตามประสา…ทว่าริศาที่นั่งกินไปได้สักพักก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกใครจ้องมองอยู่จากทางไหนสักทาง
“เป็นอะไร” แป้งร่ำที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยถาม
“ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองพวกเราอยู่อ่ะ”
“หือ? ไหน” พอเพื่อนบอกแบบนั้นแป้งร่ำจึงกวาดตามองไปรอบบริเวณร้านดูจนสุดท้ายสายตาของเธอก็ไปเจอเข้ากับกลุ่มผู้ชายที่ใส่ชุดนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ และหนึ่งในนั้นก็กำลังมองมาทางพวกเธอเหมือนกับที่ริศารู้สึกแบบนั้นจริงๆ
“โอ๊ะ! จริงด้วยแหะนั่นไง” ริศากับมะนาวจึงมองไปตามที่แป้งร่ำบอก
“เอ๊ะ! นั่นมัน” และทันทีที่ริศาหันไปสบตาเข้ากับผู้ชายที่มองมายังเธอก็ต้องถึงกับขมวดคิ้ว เธอค่อนข้างมั่นใจว่าจำไม่ผิดคนแต่ก็ยังช่างใจอยู่ว่าจะใช่เขาหรือเปล่า
“รู้จักเขาด้วยเหรอริศา” แป้งร่ำถาม
“เขาเหมือนผู้ชายคนที่ช่วยฉันไว้เมื่อคืนเลย”
